De maanden vliegen voorbij
Na een hele lange tijd van stilte dacht ik laat ik maar weer eens gaan bloggen voor onze meiden. De meiden zijn nu bijna 16 maanden oud en hebben al een hele ontwikkeling door gemaakt. Als eerste hebben ze tanden. Hierdoor kwijlen ze er soms lekker op los. Naast de tanden hebben ze leren kruipen en staan. Nu zijn ze aan het leren lopen en hangen ze geregeld aan onze broekspijpen voor een steuntje.
7 Maanden later
De afgelopen zeven maanden zijn erg druk geweest voor ons. De eerste maand was het vooral om de drie uur voeden van de tweeling. De een aan de borst van Yvonne en de ander kreeg de fles van mij. Dit ritueel ging ook ’s nachts zo.
Na een maand of twee begonnen we te merken dat we Sanne en Puk ’s nachts steeds vaker wakker moesten maken voor de fles. Vanaf dat moment zijn we de nachtvoeding gaan afbouwen en met twee en een halve maand sliepen de meiden voor het eerst de door. En dat vonden we toch heerlijk.
Sanne & Puk door de jaren heen
Onderstaande foto’s zijn van Sanne en Puk door de jaren heen. Het is een kleine selectie uit hun leven en geeft een overzicht van hun groei en ontwikkeling. Read More
Mini-mensjes
Op 7 november ging mijn baasinnetje met een hele dikke buik weg om vervolgens pas na 5 nachtjes pas weer thuis te komen. Wat schepte mijn verbazing de buik was voor het overgrote deel weg. Ik begreep niet hoe dat zo vlug kon. Nadat ik mijn baasinnetje heerlijk met springen en likken had begroet kwam mijn baasje ook binnen, maar hij had twee gekke mandjes bij zich waarin iets bewoog. Ik, zo nieuwsgierig als ik ben, ging natuurlijk kijken wat er in die mandjes zat. Wat schetste wederom mijn verbazing er zaten twee mini-mensjes in. In elk mandje één.
Ik mocht van mijn baasje deze mini-mensjes niet uitbundig begroeten en dat wilde ik zo graag. Steeds als ik ze een lik wilde geven begonnen de mini-mensjes geluid te maken. Geluid dat erg irritant is. Het doet namelijk pijn aan mijn oren. Dus dacht ik laat maar, ik besnuffel ze wel een andere keer als ze minder herrie maken.
De bevalling
Zo het is lang geleden dat er wat is bij geschreven bij dit blog van de tweeling. Maar ja het is dan ook momenteel best druk. Goed hier gaat ie dan. Op 6 november, inmiddels was Yvonne 38 weken en 5 dagen zwanger, zijn we weer bij de gynaecoloog geweest. Yvonne had aangegeven dat ze het erg, heel erg zwaar begon te vinden. Buiten komen was er niet meer bij. Lopen in huis was erg zwaar, laat staan de trap op lopen. Ook de gynaecoloog was het er wel mee eens dat er wat moest gaan gebeuren. Zo gezegd zo geregeld. Wij moesten ons de volgende dag weer melden in het ziekenhuis voor een inleiding. Wij dus op 7 november weer naar het ziekenhuis, maar nu om 07.00 uur ’s morgensvroeg. Dat was wel erg vroeg als je reeds maanden kon uitslapen samen. Om een lang verhaal kort te maken mocht Yvonne op 8 november om rondstreeks 22.00 uur beginnen met persen. En om 23.05 uur werd Sanne als eerste geboren. 4 Minuten later kwam Puk er achteraan. Voor foto’s verwijs ik gemakshalve naar het fotoalbum op onze website.
(On)geduldig wachten
Vandaag, 29 oktober 2007, zijn we weer bij de gynaecoloog geweest. Het wordt nu echt zwaar voor Yvonne, maar de tweeling maakt nog geen aanstalte om naar buiten te komen. Zouden ze een karaktertrekje hebben van hun vader? Er zit dus niets anders op dan gewoon (on)geduldig te wachten tot de tweeling zich vanzelf aankondigd.
Weer controle bij de gyneacoloog
Op 1 oktober zijn we voor de zoveelste controle weer bij onze gynaecoloog geweest. Ook deze keer kreeg Yvonne weer een echo om te kijken hoe het met de tweeling gaat. Nou volgens de gynaecoloog maakt de tweeling het goed. Als leuk aandenken kregen we een mooi plaatje van een van de twee.
Krijgen we jongens of meiden of allebei ?
Op 23 juli zijn we weer bij de gyneacoloog geweest voor een controle. Het was leuk om onze kids te zien groeien. Ook vandaag werden onze twee spruiten weer grondig onderzocht en zoals de vorige keer kon de gyneacoloog weer niet zien welk geslacht onze spruiten zijn. Maar gelukkig weten we wel één van de twee. Over twee weken mogen we weer.